سزاوار لطف بی‏پایان

 

 

خدایا، آن دم که تو را ندا می‏کنم، صدایم را بشنو و چون تو را می‏خوانم، پاسخم ده و چون با تو راز می‏گویم،

مرا دریاب که به سوی تو گریخته‏ام و پیش روی تو ایستاده‏ام. پریشان و گریان و امیدوار، چشم امید به سوی تو

 دوخته‏ام، به سوی تو که از درونم آگاهی و از راز دلم با خبری. خدایا، اگر من لایق رحمت تو نیستم، ولی تو

سزاوار لطف و کَرَم بی‏پایانی[؛ پس مرا از لطف و کَرَمت بی‏نصیب مساز، ای مهربان‏ترین].

 

پناه بی‏پناهی

 

 

خدایا، آن‏که به تو شهرت یابد، هرگز بی‏نام و نشان نگردد. آن که به تو پناه آوَرَد، هرگز خوار و زبون نماند و

 آن که تو به او روکُنی، بنده دیگری نشود. خدایا، آن که رو به سوی تو کند، نور یابد و آن که به تو پناه آورد،

پناه جوید. رحیما، من به درگاهت پناه آورده‏ام؛ پس ای مهربان، امیدم را ناامید مکن و از لطف و رأفتت محرومم

مدار.

تو را می‏خوانم

 

خدایا، اگر گناهانم مرا نزد تو خوار گردانیده، تو به خاطر حُسن اعتمادم به تو از من درگذر. مهربانا، اگر

عصیانم مرا از لطف و کرمت دور داشته، یقینم به تو، کَرَم و عطوفت تو را دریادم زنده می‏دارد. لطیفا، اگر

 خواب غفلت مرا از دیدار تو با زمی دارد، ایمان به مهر و بخشش‏ات بیدارم می‏دارد. خدایا، اگر عِقاب تو مرا به

 دوزخ می‏خوانَد، ثواب بی‏پایانت مرا به سوی بهشت دعوت می‏کند، پس ای مهربانْ تو را می‏خوانم، از تو

می‏خواهم، به درگاه تو ناله سر می‏دهم و رو به سوی تو می‏کنم. خدایا، از آنانم قرار ده که همواره در یاد تواند،

هرگز عهد تو را نمی‏شکنند و شکر تو را لحظه‏ای از یاد نمی‏برند.

 

مهربانا یاورم باش

 

 

 

نوشته شده در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388ساعت 11:36 توسط رویا| |